Vrijdag 28 november 2008

Jubileumconcert: “Die Schöpfung”van F.J. Haydn uitgevoerd door hetGemengd koor N.S.F. uit Hilversum, o.l.v. Joop van Goozen. Medewerking: Evelyne Overtoom (sopraan), Albert van Ommen (tenor), Robbert Muuse (bas), begeleidingsorkest: Strijklicht, 28 november, Morgensterkerk, Hilversum

 

Verleiding in Die Schöpfung met het N.S.F. Koor

 

Binnen twee maanden tijd werd “Die Schöpfung” van Franz Joseph Haydn meerdere keren in het Gooi uitgevoerd. Begin oktober beluisterde ik dit oratorium in Huizen door het C.O.V. Excelsior in de Zenderkerk, en vrijdagavond mocht ik hetzelfde werk ervaren in de Morgensterkerk door het Gemengd koor N.S.F uit Hilversum  vanwege hun 65-jarig jubileum. Het N.S.F. Koor (Nostros Sonitos Faciamus-Wij voeren onze gezangen uit) werd begeleid door het Strijklicht orkest o.l.v. Joop van Goozen, en telt zo’n 60 leden, waarvan een kwart mannen. De Zenderkerk kan een groot muzikaal gezelschap hebben, maar in de Morgensterkerk klinkt een groot orkest vooral hard. Met een kleine bezetting was deze uitvoering beter tot zijn recht gekomen. Haydns scheppingsverhaal, geïnspireerd op Paradise Lost van de Engelse dichter John Milton, bestaat uit drie delen. Het begint met het ontstaan van de hemel en aarde, dan flora en fauna, en als laatste Adam en Eva die vol liefde zijn voor Gods schepping en elkaar. Van Goozen communiceerde perfect met het koor maar minder met het orkest en de solisten. Het eerste instrumentale deel met het opkomend licht begon niet erg makkelijk. Op bariton Robbert Muuse (Raphael) na gaven de solisten, sopraan Evelyne Overtoom (Gabrielle) en tenor Albert van Ommen voor de pauze ook een wat schuchtere indruk. Hetkoor had daar geen last van, het viel telkens vlot in, en ook al was het orkest op volle sterkte, het koor was zuiver en het swingde. De recitatieven van Van Ommeren waren mooi, duidelijk en beheerst. Prachtig kleurde Overtooms hoge glanzende stem, met orkest en in terzetzetting. Muuse echter stal de show; wat een krachtige en volle stem die moeiteloos het volume van het Strijklicht orkest trotseerde. Haydn zou opera-fragmenten uit Die Zauberflöte van Mozart citeren, maar in de Raphaelaria ‘’Du wendest ab” met strijkstaccato leek het hier wel een citaat uit “Don Giovanni”; donker en spannend. Je kreeg er kippenvel van. Of het de stevige koffie is geweest in de pauze, in ieder geval was het orkest in de tweede helft meer in harmonie metkoor en solisten. Hemels klonk het duet (Muuse en Overtpoom) in “Von deine Gut”. Het geheel werd opgelicht door het aandeel van de stevig zingende mannen. In Huizen oogde Adam en Eva als een gearrangeerd huwelijk: vlak met weinig flonkering. In Hilversum echter betuigde Eva vol overgave, met mooi coloratuurpassages, haar liefde voor Gods schepping met het moment dat zij zich frontaal richtte tot Adam; theatraal prachtig. Bijna koket is ze in de passage: “Der Blumen süsser Duft”. Haar verleiding  kon Adam niet weerstaan. En wij ook niet.

Recensie: Rudolf Hunnik

(bron:Gooi en Eemlander van maandag 1 december 2008)

 

 

Zondag 18 februari 2007

Concert: Gemengd koor N.S.F., Händel Consort op authentieke instrumenten, Evelyne Overtoom (sopraan), Maarten Engeltjes (counter tenor), Jan van Elsacker (tenor), Dirk Snellings (bas). Dirigent Joop van Goozen. 
Programma: werken van George Friedrich Händel.

   

Heerlijke Händel in Heilig Hartkerk

Welke liefhebber droomt er niet van: lenige koorzang, een 17-koppig begeleidingsorkest op authentieke instrumenten en een voorbeeldig solistenkwartet. Het begon zondag al goed, met verkeersregelaars die het in groten getale toegestroomde publiek soepel binnenloodsten.
Het ietwat somber ogende kerkinterieur werd tijdens dit concert feestelijk opgelicht door stralende uitvoeringen en de thuisblijvers kunnen niet droeviger gestemd zijn dan de gedragen sfeer die het ensemble opriep in de Funeral Anthem (rouw motet) for Queen Caroline. Dat werk werd vooraf gegaan door O sing unto the Lord a new song. 
Vervolgens kon het koor feestelijk uitpakken in de Ode for the Birthday of Queen Anne, waarin ook het solistenkwartet voor ontroerend mooie momenten zorgde.
Maar wat wil je ook met zo’n prachtige in kopstem zingende Maarten Engeltjes - de naam is een voorteken!-. Deze altus of counter tenor verving de op het laatste moment afzeggende Derek Lee Ragin. Engeltjes serene zang en presentatie zorgden voor bovenaardse momenten, zeker ook in de samenzang met de ingetogen sopraan Evelyne Overtoom.

Gevaarlijk

Händel is berucht om zijn vele tekstherhalingen. Dat zorgt voor gevaarlijke momenten want: het herhaald zingen van peace on earth in the Birthday Ode mag niet klinken als pies on earth. Maar dat krijgt Joop van Goozen, die nu 4 jaar voor dit koor staat, er nog wel uit. Hij toont zich in zijn heldere koordirectie een uitgesproken communicator met koor, orkest en zeker ook met het publiek. Als organist van professie houdt hij de grote lijn goed in de gaten en het NSF-koor reageert daar gretig op.
En dan het orkest: Heerlijk klonk het laagfundament, verzorgd door kistorgel en contrabas. Een glansrol in de begeleiding is weggelegd voor de 2 hobo’s die de zanglijnen ondersteunen en voorbeeldig speelden. En dan de strijkers die op hun darmsnaren bespannen instrumenten voor een zachte lieflijke klank zorgden. Twee effectief ingezette natuurtrompetten brachten stralende momenten.
Händels muziek mag je swingend vertolken en er waren zondagmiddag momenten dat koor en orkest grote lenigheid aan de dag legden.
Het naar zijn 65-jarig jubileum toewerkende koor leverde met dit Händelconcert een visitekaartje van jewelste af.

recensie Tjako Fenneme 
(bron: dagblad de Gooi en Eemlander van 20 februari 2007)

 

Vrijdag 25 november 2005

Concert: Gemengd koor N.S.F., o.l.v. Joop van Goozen, m.m.v. Evelyne Overtoom (sopraan) Mylou Mazali (mezzo-sopraan), Geraint Roberts (tenor), Evert-Jan Nagtegaal (bas), Dirk Luijmes (harmonium), Gerrie Meijers en Annemieke Jussen (piano).
Programma: G.Rossini; Petite messe solenelle, A.Guilmant; Recueillement, C.Franck;Psalm 150. Bijgewoond vrijdag 25 november 2005 in “de Morgenster”.

Mooie ‘kleine mis’ door N.S.F. koor met solisten

Dertig jaar nadat operacomponist Rossini zich op het hoogtepunt van zijn roem uit de operawereld had teruggetrokken, nam hij toch weer de pen ter hand en schreef zijn “Petite messe solenelle”. Dit ‘armzalige misje’ zoals hij het zelf noemde, is allesbehalve klein; het is een avondvullende en buitengewoon boeiende en levendige compositie.
Voor het Gemengd koor N.S.F. moet het geen eenvoudige opgave geweest zijn om dit veeleisende koorwerk in te studeren. Maar vrijwel alle eventuele moeilijkheden waren overwonnen. Het koor had een mooie milde klank, maar kon ook flink uitpakken in de fortissimi. Van de twee ingewikkelde fugatische delen was het Cum Sancto Spiritu een beetje ongelijk, maar het koor revancheerde zich met ‘Et resurrexit’ in een overweldigende climax. 
De solisten zijn ook dankbare rollen toebedeeld in dit stuk. Geraint Roberts viel in voor Russel Hibbard en kweet zich uitstekend van zijn taak met een aangename tenorstem. Evert-Jan Nagtegaal beschikt over een soepele bas waarmee hij in Quoniam veel nuances maakte.
Evelyne Overtoom en Mylou Mazali - gekleed in prachtige japonnen - tekenden voor de sopraan- en mezzo-sopraansoli. Evelyne Overtoom dwong bewondering af door haar expressieve, maar natuurlijke manier van zingen. Het hoogtepunt van de mis was haar sopraansolo ‘Crucifixus’ zo vol deernis gezongen dat ik er kippenvel van kreeg. Mylou Mazali heeft wat je noemt ‘een dijk van een stem’ die echter voor dit ingetogen werk te groot was. ‘Donna nobis pacem’ bijvoorbeeld, verdient een bescheidener aanpak dan Mazali’s forse vibrato en haar operavolume. Het koor dat in dit deel een ‘dialoog’ voert met de soliste, was bij de eerste inzet gewoon even helemaal weggezongen. Dat kan natuurlijk niet Rossini’s bedoeling geweest zijn. Het harmonium geeft altijd een bijzondere sfeer aan deze ‘kleine mis’. Dirk Luijmes bespeelde dit klankvolle instrument met verve. In het dromerige ‘Recueillement’ kwam het instrument nog eens extra tot zijn recht. Van de twee pianisten verdient vooral Gerrie Meijers een pluim voor haar verzorgde muzikale begeleidingen.

recensie Josée Zuiver 
(bron: dagblad de Gooi en Eemlander van 28 november 2005).


Vrijdag 19 november 2004

Concert: Gemengd koor N.S.F. en orkest Strijklicht o.l.v. Joop van Goozen. Solisten: Evelyne Overtoom (sopraan) Pauline Verburg (mezzo-sopraan), Gerben Houba (tenor), Evert-Jan Nagtegaal (bas). Orgelbegeleiding: Gerrie Meijers 
Programma: Mozart: Te Deum Laudamus, Missa Brevis in Bes KV 275, Ave Verum, Regina Cieli; Symfonie 29 in A KV 201; Fauré, Requiem op.48. Gehoord: vrijdagavond 19 november  in “de Morgenster” te Hilversum.

N.S.F. koor zit weer stevig in de lift

Het is een tijdje stil  geweest rond het Gemengd koor N.S.F. Na het vertrek van zanger/dirigent Nicolas Mansfield lukte het niet meteen een geschikte vervanger te vinden. Zijn opvolger gaf vorig jaar vlak voor het kerstconcert onverwacht de pijp aan Maarten en liet het koor met lege handen staan. Vrijdagavond lieten de ruim zestig zangers en zangeressen echter horen dat ze met hun nieuwe dirigent Joop van Goozen weer stevig in de lift zitten. De tenoren en bassen waren in de minderheid, maar met name de tenoren lieten zich bepaald niet ondersneeuwen door de vrouwelijke overmacht. Ook de overige groepen waren goed bij stem. Dirigent van Goozen zette de Mozartmis voortvarend in en hield dat pittige tempo steeds strak vast. Hij is duidelijk in zijn directie en de zangers hielden goed oogcontact. Hoofdmoten van het programma waren dus deze Missa brevis in Bes van Mozart en Fauré’s geliefde Requiem. Twee werken waaraan voor koor en solisten veel eer te behalen valt. Dirigent van Goozen had gekozen voor de originele instrumentatie, wat wil zeggen dat de Mozartmis werd uitgevoerd door een strijkorkest mét koper- en houtblazers, maar zonder altviolen, die er in het deel voor de pauze dan ook grotendeels werkeloos bij moesten zitten. Voor het Requiem van Fauré gebruikte de dirigent de oerversie uit 1893, die tegenwoordig nauwelijks meer tot klinken wordt gebracht. Dat betekende wel dat hier de eerste violisten hun instrumenten konden inpakken, met uitzondering van de primarius die een gevoelige solo had in het Sanctus. De oorspronkelijke bezetting omvat namelijk alleen lage strijkers, hoorns, trompetten, trombones, orgel en harp. Koor en orkest reageerden in dit Requiem zeer alert op de dirigent - een enkele kleine vergissing daargelaten - zodat er echt muziek gemaakt kon worden.Vooral het Introïtus en Kyrie werden beheerst en ingetogen gezongen. Het Pie Jesu kreeg een schitterende vertolking van sopraan Evelyne Overtoom en was voor mij - samen met het Libera Me, waarin een mooie solo van bas Evert-Jan Nagtegaal - het indrukwekkende hoogtepunt van dit concert. Een dergelijke vertolking tijdens een echte begrafenis moet een inspirerende belevenis zijn.

recensie Els Boer
(bron: dagblad de Gooi en Eemlander van 22 november 2004)

© Concertkoor N.S.F.